Bu şirin mont bebeğinizin olsun isterseniz 13 Şubat 2011 Pazar günü saat 19:00 a kadar yorumunuzu bırakmanız yeterli. Mont 6-12 aylık bebekler için bu mont çekilişine herkes katılabilir. Haydi haydi, durmayın, katılın :)
Sevgiler
Aylin
11 Şubat 2011 Cuma
Tweet
Bu şirin mont bebeğinizin olsun isterseniz 13 Şubat 2011 Pazar günü saat 19:00 a kadar yorumunuzu bırakmanız yeterli. Mont 6-12 aylık bebekler için bu mont çekilişine herkes katılabilir. Haydi haydi, durmayın, katılın :)
Sevgiler
Aylin
"Sevgili" Hediyeniz Gap Baby' den
Bu şirin mont bebeğinizin olsun isterseniz 13 Şubat 2011 Pazar günü saat 19:00 a kadar yorumunuzu bırakmanız yeterli. Mont 6-12 aylık bebekler için bu mont çekilişine herkes katılabilir. Haydi haydi, durmayın, katılın :)
Sevgiler
Aylin
Tweet
İrem bir itiraf listesi yapmış, özenip yazmaya ve yükü atmaya karar verdim.
-Hamileyken daha az yiyebilirdim ama boğazımı tutamadım yahu, ne yapayım 27 kilo aldım, lohusalıkta belim çok fena oldu. 1 ay yürüyemedim hatta. Çok pişmanım.
-Sezaryan oldum iyi de oldu, çünkü kalbim normal doğumda zorlanabilirdi. Ciddi bir durum var, sürekli takipteyim doktorlar tarafından. Bu durum çok kafama takılıyor. Ölüm korkusu gibisinden hayatımda olmayan bir korku türemişken anne olunca, bir de organik nedenler çıkınca arada arızaya bağlıyorum kendimi, ne yapayım yaaaaa :(
-Şimdiki aklım olsa EASY denen tuğla gibi kitabı elime bile almazdım. Daha doğalcı ve sprituel ağırlıklı şeyler okurdum.
-Hamileyken yoga yapamadım. İyi ki de yapamamışım, elimdeki çok popüler olan dvd program hatalıymış. Umarım siz de o programa uyup denemezsiniz.
-Çok ağır bir travmaydı sezaryan, kendimi içi deşilmiş, hayatı çalınmış, ölmüş olarak algıladım ameliyattan sonra.Ama ne olursa olsun epidural derim başka da bir şey demem.
-Hani meşhur bir söz döndü ya bloglarda. "bir çocuğu büyütmek için bir köy gerekir" şeklinde. Hah! Ata' nın doğumunu dört gözle bekleyip doğduktan sonra kapımı açmayan bizim köylülere fena halde bozuğum. (Annem-babam hariç).Öleceğim unutmayacağım bunu. Kin değil ama yaşayanlar bilir, "lohusaya atılan kazıklar, gün gelir poponu tırmalar".
- Ata' nın kolik olduğu dönemlerde, kötü bir bel, ev işleri, kucakta ağlayan bir bebek gibi bir kabusnameyle geçen ilk dört ayı hiç unutmayacağım.
- Kocam iyi bir baba ve hayat & ev arkadaşı. O olmasa hapı yutmuştuk toptan.
-Ata'yı koklaya koklaya ve emzirerek uyutmak baştan bir alternatif sonradan ise bilinçli bir tercihim oldu. İyi ki de öyle oldu. Asla pişman değilim.
-Bloglara şöyle bir göz atabiliyorum, ne yorum yazabiliyorum ne de sobe işleriyle ilgilenebiliyorum. Sebebi beni bekleyen ev,okul ve iş işleri :( Sanmayın ki bilerek..değil, billahi.
-Kocamın yaptığı işleri heyecanla destekliyorum. Hayatımıza renk katıyor onun projeleri. Neredeyse hergün yeni doğan birbirinden güzel bebekler onun işi, nasıl heyecanlanmayayım. Sinema tv işi de pek güzel ama başka itiraflarım var.
-Katalog çekimlerindeki çıtır mankenler çok güzeller, çok çıtırlar ama zeki zeki bakanını daha görmedim. Olsa zaten sütyen için mankenlik yapmazlar diye düşünüyorum. Ayrıca kocamın popüler mankenlerle çekilmiş fotoğraflarının sosyal paylaşım sitelerinde dolaşmasıyla çok eğlendim. Herkes arıza çıkaracağım sandı ama ben kıkır kıkır gülüyordum bu işe. Sebebi malum.
-Sinema tv sektörü dostluk arayan iyi kalpli insanlara göre değil. Herkes birbirinin kuyusunu kazıyor ve herkes alabildiğine çıkarcı. Büyük olmak için çok büyük pislik olmak şart. Bu nedenle Çağatay "büyük" olamaz.
-Uykusuz gecelerin sabahında hazır kahvaltı masasıyla karşılaşmak elmas madeni bulmak gibi birşey.
-Annemin İzmir'de oluşuna, İzmirdekilerin burada olmayışına çok üzülüyordum başlarda. Bizim ailede çocuk olan ev hergün kapıdan ziyaret edilir, anneye "bir ihtiyacın var mı" diye sorulur.İstanbul' da yok böyle şeyler. Amaaannn geçti gitti. Ata büyüdü herkes büyüdü.
-İkinci çocuğa hazırım. Hatta üçüncüye...dördüncüye...
- Katı gıdaya geçerken yaşadığım stres ne gereksiz bir şeymiş yahu! O stresin varlığını algılayan oğlum "ulan bu yemek yemek kazık gibi zor bir iş galiba" dedi galiba. O da strese girdi sayemde. Halbuki ver gitsin, yemiyorsa da kapı gibi anne sütü var oysa. Açlıktan ölmezdi herhalde. Ne acemiymiymişim :)))
-Sağlık ocağındaki "2-3 saatte bir emzirin" diyen hemşirelere uyduğum için çok pişmanım. Gece kalkıp kalkıp mışıl mışıl uyuyan Ata'ya emsin diye neler yaptım. Ayağını gıdıklarım, bacağını hafif hafif cimcikledim. Neymiş, uyansın emsin miş. Eee, 3-4 saat içinde acıkınca zaten kalıyor, ağlıyor. Onu bekleseydim ya! Ne salağım.
-Doğum yaptığım hastanede, uyuyan minicik oğlumu uyandırmak için bacağını hart diye cimcikleyen hemşireye uçan kafa atmadığım için de çok pişmanım. Zaten orası garip bir yerdi, bir daha da işim olmadı çok şükür. Ameliyattan sonra emzirmek için yanıma döndürmeye çalışan başhemşireye de lazımdı o uçan kafadan bir tane. sızım sızım sızlayan bir kesik, yanıma dönmemi bekleyen zebani bir hemşire, dönemeyen bendenizi hırpalaya hırpalaya çevirirken yüzümün buruştuğunu görünce " eee, anne olmak kolay değil" demişti. Söylemesi kolay tabi.
-Doğumdan sonra 7. ayımda regl olunca salya sümük ağlamıştım. Sütüm kesilmesin Allaaam noolur diye :)Gülüyorum aklıma geldikçe ...
-İnek sütü içmeyen oğlumu bu konuda üzmüyorum ve üstüne gitmiyorum. Kalsiyumun tek kaynağı inek sütü değildir. Belki de vegan olacak kendisi, ne malum :)))
- Şimdiki aklım olsa, "hava soğuk çocuğu dışarı çıkarma" diyen bizim köylüleri dinlemez arabaya atlar atlar gezerdim. Tek başıma, mek başıma, hayat zaten tek başına...
-Bana bir iki çocuk yetiştirip, son yetiştirdiği çocuk 50 sine gelmiş kadınlar tarafından pedagogluk taslanmasından hoşlanmıyorum.
-Çalışmaya başlayınca zeka puanım arttı.
-Mutfakta bazen tam bir faciayım. Bazen de Emine Beder teyzeme nal mıh toplatacak kadar iyi olduğumu düşünüyorum.
-Okuldayken Ata ile bağlantım kesiliyor. Pek aklıma gelmiyor onca çocukla uğraşırken.
-2007 başladım blog tutmaya. Ata'ya hamileyken tuttum bir ara, yine doğunca bir ara...Hiçbiri yok, sildim. Çünkü mutluluğumuzu ve oğlumuzu kıskandığını bildiğim pek fena hanımlar vardı etrafta. Yazmadım olanı biteni. Yazın yapacak iş bulamayınca Aylin Anne blogunu açtım. Ata' nın hikayelerini bu nedenle yazmadım, fotoğraflarını yüklemedim şimdiye kadar. Bu mecburi güvenlik önlemine hayli içerlemiştim ama iyi de yapmışım. Zaten çok eski ve gizli bir blogum var Ata için. Oraya yazıyorum sırlarımızı :))) Nasıl fikir ama ???
Amma doluymuşum meğer. Of of of offff! Çok iyi geldi itiraf etmek. Teşekkürler İrem.
İtirafname
İrem bir itiraf listesi yapmış, özenip yazmaya ve yükü atmaya karar verdim.
-Hamileyken daha az yiyebilirdim ama boğazımı tutamadım yahu, ne yapayım 27 kilo aldım, lohusalıkta belim çok fena oldu. 1 ay yürüyemedim hatta. Çok pişmanım.
-Sezaryan oldum iyi de oldu, çünkü kalbim normal doğumda zorlanabilirdi. Ciddi bir durum var, sürekli takipteyim doktorlar tarafından. Bu durum çok kafama takılıyor. Ölüm korkusu gibisinden hayatımda olmayan bir korku türemişken anne olunca, bir de organik nedenler çıkınca arada arızaya bağlıyorum kendimi, ne yapayım yaaaaa :(
-Şimdiki aklım olsa EASY denen tuğla gibi kitabı elime bile almazdım. Daha doğalcı ve sprituel ağırlıklı şeyler okurdum.
-Hamileyken yoga yapamadım. İyi ki de yapamamışım, elimdeki çok popüler olan dvd program hatalıymış. Umarım siz de o programa uyup denemezsiniz.
-Çok ağır bir travmaydı sezaryan, kendimi içi deşilmiş, hayatı çalınmış, ölmüş olarak algıladım ameliyattan sonra.Ama ne olursa olsun epidural derim başka da bir şey demem.
-Hani meşhur bir söz döndü ya bloglarda. "bir çocuğu büyütmek için bir köy gerekir" şeklinde. Hah! Ata' nın doğumunu dört gözle bekleyip doğduktan sonra kapımı açmayan bizim köylülere fena halde bozuğum. (Annem-babam hariç).Öleceğim unutmayacağım bunu. Kin değil ama yaşayanlar bilir, "lohusaya atılan kazıklar, gün gelir poponu tırmalar".
- Ata' nın kolik olduğu dönemlerde, kötü bir bel, ev işleri, kucakta ağlayan bir bebek gibi bir kabusnameyle geçen ilk dört ayı hiç unutmayacağım.
- Kocam iyi bir baba ve hayat & ev arkadaşı. O olmasa hapı yutmuştuk toptan.
-Ata'yı koklaya koklaya ve emzirerek uyutmak baştan bir alternatif sonradan ise bilinçli bir tercihim oldu. İyi ki de öyle oldu. Asla pişman değilim.
-Bloglara şöyle bir göz atabiliyorum, ne yorum yazabiliyorum ne de sobe işleriyle ilgilenebiliyorum. Sebebi beni bekleyen ev,okul ve iş işleri :( Sanmayın ki bilerek..değil, billahi.
-Kocamın yaptığı işleri heyecanla destekliyorum. Hayatımıza renk katıyor onun projeleri. Neredeyse hergün yeni doğan birbirinden güzel bebekler onun işi, nasıl heyecanlanmayayım. Sinema tv işi de pek güzel ama başka itiraflarım var.
-Katalog çekimlerindeki çıtır mankenler çok güzeller, çok çıtırlar ama zeki zeki bakanını daha görmedim. Olsa zaten sütyen için mankenlik yapmazlar diye düşünüyorum. Ayrıca kocamın popüler mankenlerle çekilmiş fotoğraflarının sosyal paylaşım sitelerinde dolaşmasıyla çok eğlendim. Herkes arıza çıkaracağım sandı ama ben kıkır kıkır gülüyordum bu işe. Sebebi malum.
-Sinema tv sektörü dostluk arayan iyi kalpli insanlara göre değil. Herkes birbirinin kuyusunu kazıyor ve herkes alabildiğine çıkarcı. Büyük olmak için çok büyük pislik olmak şart. Bu nedenle Çağatay "büyük" olamaz.
-Uykusuz gecelerin sabahında hazır kahvaltı masasıyla karşılaşmak elmas madeni bulmak gibi birşey.
-Annemin İzmir'de oluşuna, İzmirdekilerin burada olmayışına çok üzülüyordum başlarda. Bizim ailede çocuk olan ev hergün kapıdan ziyaret edilir, anneye "bir ihtiyacın var mı" diye sorulur.İstanbul' da yok böyle şeyler. Amaaannn geçti gitti. Ata büyüdü herkes büyüdü.
-İkinci çocuğa hazırım. Hatta üçüncüye...dördüncüye...
- Katı gıdaya geçerken yaşadığım stres ne gereksiz bir şeymiş yahu! O stresin varlığını algılayan oğlum "ulan bu yemek yemek kazık gibi zor bir iş galiba" dedi galiba. O da strese girdi sayemde. Halbuki ver gitsin, yemiyorsa da kapı gibi anne sütü var oysa. Açlıktan ölmezdi herhalde. Ne acemiymiymişim :)))
-Sağlık ocağındaki "2-3 saatte bir emzirin" diyen hemşirelere uyduğum için çok pişmanım. Gece kalkıp kalkıp mışıl mışıl uyuyan Ata'ya emsin diye neler yaptım. Ayağını gıdıklarım, bacağını hafif hafif cimcikledim. Neymiş, uyansın emsin miş. Eee, 3-4 saat içinde acıkınca zaten kalıyor, ağlıyor. Onu bekleseydim ya! Ne salağım.
-Doğum yaptığım hastanede, uyuyan minicik oğlumu uyandırmak için bacağını hart diye cimcikleyen hemşireye uçan kafa atmadığım için de çok pişmanım. Zaten orası garip bir yerdi, bir daha da işim olmadı çok şükür. Ameliyattan sonra emzirmek için yanıma döndürmeye çalışan başhemşireye de lazımdı o uçan kafadan bir tane. sızım sızım sızlayan bir kesik, yanıma dönmemi bekleyen zebani bir hemşire, dönemeyen bendenizi hırpalaya hırpalaya çevirirken yüzümün buruştuğunu görünce " eee, anne olmak kolay değil" demişti. Söylemesi kolay tabi.
-Doğumdan sonra 7. ayımda regl olunca salya sümük ağlamıştım. Sütüm kesilmesin Allaaam noolur diye :)Gülüyorum aklıma geldikçe ...
-İnek sütü içmeyen oğlumu bu konuda üzmüyorum ve üstüne gitmiyorum. Kalsiyumun tek kaynağı inek sütü değildir. Belki de vegan olacak kendisi, ne malum :)))
- Şimdiki aklım olsa, "hava soğuk çocuğu dışarı çıkarma" diyen bizim köylüleri dinlemez arabaya atlar atlar gezerdim. Tek başıma, mek başıma, hayat zaten tek başına...
-Bana bir iki çocuk yetiştirip, son yetiştirdiği çocuk 50 sine gelmiş kadınlar tarafından pedagogluk taslanmasından hoşlanmıyorum.
-Çalışmaya başlayınca zeka puanım arttı.
-Mutfakta bazen tam bir faciayım. Bazen de Emine Beder teyzeme nal mıh toplatacak kadar iyi olduğumu düşünüyorum.
-Okuldayken Ata ile bağlantım kesiliyor. Pek aklıma gelmiyor onca çocukla uğraşırken.
-2007 başladım blog tutmaya. Ata'ya hamileyken tuttum bir ara, yine doğunca bir ara...Hiçbiri yok, sildim. Çünkü mutluluğumuzu ve oğlumuzu kıskandığını bildiğim pek fena hanımlar vardı etrafta. Yazmadım olanı biteni. Yazın yapacak iş bulamayınca Aylin Anne blogunu açtım. Ata' nın hikayelerini bu nedenle yazmadım, fotoğraflarını yüklemedim şimdiye kadar. Bu mecburi güvenlik önlemine hayli içerlemiştim ama iyi de yapmışım. Zaten çok eski ve gizli bir blogum var Ata için. Oraya yazıyorum sırlarımızı :))) Nasıl fikir ama ???
Amma doluymuşum meğer. Of of of offff! Çok iyi geldi itiraf etmek. Teşekkürler İrem.
10 Şubat 2011 Perşembe
Tweet
Yeni Anneye Manifesto
Tweet
Benim annem Aylin Anne olsa
SlingoMom İrem sobelemiş beni... İlk fırsatta yanıtlayacağım dedim, işte yazıyorum.
Sormuş:
Hadi buyur bakalım yanıt ver Aylin hanım.
1. Evet isterdim.
Çalışan bir annenin çocuğu olarak anneye hasret büyüdüm ben. Çalışma hayatı, işler, sorumluluklar, hasta bakımı, yollar, hastaneler, hastalıklar ve uzaklarla geçti zaman ben küçükken. Hayatın en zor yılları olarak tanımlıyoruz o zamanları ailecek. O nedenle bilinçli olarak ilk hedefim anne olmak ve yarım yamalak geçen o güzel zamanları kendi anneliğimle telafi etmekti. Psikolojik tarafımdan çok eminimdim anlayacağınız.
"Aylin sıcak bir anne ilk başta. Oğluyla oturup uzun uzun oynayan ve paylaşan bir kadın. Herşeyi anlatan, konuşan, oğluna dokunan ve dokunmasına bayılan bir anne. Ev işlerinde titiz ama çok da dert etmiyor söz konusu Ata' nın oyuna çağrısı olunca. Arkadaş gibi ama çok da belli anne gibi. Herşeye özen gösteriyor ama evham yapmıyor, yapsa da çaktırmıyor. Dr.Ayça hanım bile "stresinizi yansıtmıyorsunuz ve pozitif bakmaya çalışıp Ata' ya güç ve neşe veriyorsunuz" gibisinden möhüm bir cümleyle Aylin'i motive etmiştir. Hayata başlarken iyi bir yol arkadaşı yada yaşam koçu galiba Aylin Anne. Ata' sına abartmadan yada kısmadan gereken ne varsa vermeye çalışıyor. Bütün bu oyun, eğlence, emzirme, aynı odada uyuma, zırt pırt bakıcıya, ona buna şuna bebeği bırakıp dışarıya kaçma gibi konulardaki bakış açısının anneye hasret büyümekten kaynaklandığını çok iyi biliyor. İyi ki de öyle olmuş diyor. Yoksa anneliğin de Ata' nın da kıymetini bilemezdi herhalde. Ne demiş büyük mutasavvıflar "derdim dermanımdır".O nedenle kendisini anneliği bırakıp kaçma, bekarlığı özleme, ay çok sıkıldım, yapamıyorum bu anneliği galiba gibisinden tripler içinde göremezsiniz, pek mümkün değildir. "
Annenizin ve anneliğinizin kıymetini bilin derim. Son sözümdür.
Sormuş:
1. Siz , kendi çocuğunuz olmak ister miydiniz?
2. Hayır ise, bunun ne kadarı siz’den kaynaklanıyor?
Hadi buyur bakalım yanıt ver Aylin hanım.
1. Evet isterdim.
Çalışan bir annenin çocuğu olarak anneye hasret büyüdüm ben. Çalışma hayatı, işler, sorumluluklar, hasta bakımı, yollar, hastaneler, hastalıklar ve uzaklarla geçti zaman ben küçükken. Hayatın en zor yılları olarak tanımlıyoruz o zamanları ailecek. O nedenle bilinçli olarak ilk hedefim anne olmak ve yarım yamalak geçen o güzel zamanları kendi anneliğimle telafi etmekti. Psikolojik tarafımdan çok eminimdim anlayacağınız.
"Aylin sıcak bir anne ilk başta. Oğluyla oturup uzun uzun oynayan ve paylaşan bir kadın. Herşeyi anlatan, konuşan, oğluna dokunan ve dokunmasına bayılan bir anne. Ev işlerinde titiz ama çok da dert etmiyor söz konusu Ata' nın oyuna çağrısı olunca. Arkadaş gibi ama çok da belli anne gibi. Herşeye özen gösteriyor ama evham yapmıyor, yapsa da çaktırmıyor. Dr.Ayça hanım bile "stresinizi yansıtmıyorsunuz ve pozitif bakmaya çalışıp Ata' ya güç ve neşe veriyorsunuz" gibisinden möhüm bir cümleyle Aylin'i motive etmiştir. Hayata başlarken iyi bir yol arkadaşı yada yaşam koçu galiba Aylin Anne. Ata' sına abartmadan yada kısmadan gereken ne varsa vermeye çalışıyor. Bütün bu oyun, eğlence, emzirme, aynı odada uyuma, zırt pırt bakıcıya, ona buna şuna bebeği bırakıp dışarıya kaçma gibi konulardaki bakış açısının anneye hasret büyümekten kaynaklandığını çok iyi biliyor. İyi ki de öyle olmuş diyor. Yoksa anneliğin de Ata' nın da kıymetini bilemezdi herhalde. Ne demiş büyük mutasavvıflar "derdim dermanımdır".O nedenle kendisini anneliği bırakıp kaçma, bekarlığı özleme, ay çok sıkıldım, yapamıyorum bu anneliği galiba gibisinden tripler içinde göremezsiniz, pek mümkün değildir. "
Annenizin ve anneliğinizin kıymetini bilin derim. Son sözümdür.
Tweet
Bu çocuk sizden değil di mi?
Kuzenim Lerry 35 inden sonra ikinci çocuğa niyetlenip güzeller güzeli bir kız çocuk doğurmuştu. Ebru (fotoğrafları slaytlarımda var) öyle güzel öyle güzeldi ki bunun ileride annesinin başına erkeklerden önce farklı sosyal sorunlar açacağını kimse tahmin edemedi. Çünkü Ebru sapsarı saçlı ve masssmavi gözlüydü.Açık tenli ama koyu renk saçlı bir anne ,yeşil gözlü esmer bir baba da söz konusu olunca ilk ayın ardından garip garip diyaloglar gelişmeye ve etraftan saçmalık boyutunda sorular ve yorumlar gelemeye başlamıştı.
Kuzen bir ara, "mavi lens alıp saçlarımı sarıya boyatacağım, yeter" demişti. Amanın, ne üzülmüştüm o haline. İçin için dert etmiştim kızının ona benzememesini, benzetilememesini. Anne olarak çok çabuk incindiğini gördükçe üzülmeden edememiştim.
Öyle üzülmüşüm ki aynısını şimdi ben yaşıyorum, hahahahahaa. Güldüğüme bakmayın, çok zor bir durum bu aslında... Buradaki fotoğrafa bakarsanız Ata' nın nasıl da sarı annesinin ise aksine nasıl da koyu renkli olduğunu göreceksiniz.
Bize bakıp bakıp ana-oğul olduğumuzu anlayamayanların tepkileri ise şöyle:
(Uzun bir müddet süzdükten sonra,duraksayarak) -Annesi misiniz?
-Siz nesi oluyorsunuz?
-Bakıcısı mısınız?
-Annesisiniz galiba, hiç benzemiyorsunuz.
-Baba mı sarışın?
-Ailede kim var mavi gözlü?
-Bebek sizin mi?
-Baba sarışın sanırım...
-Size hiç benzemiyor.
..ve daha niceleri. En başında ÇAğatay'a çok bzeniyordu Ata. Arkadaşım Ayşegül söyledi, o da biz belgesel de izlemiş, bebekler ilk 1 yıl babalarına çok benzermiş. Doğanın bir gereği herhalde. İşte Ata da klonlanmış gibi benziyordu. Ama sapsarı ve maviş olunca kimse şıp diye benzetemedi Ata'yı. En fecisi ben siyah saçlı olunca yapılan pek çok yorumda "siz hiç benzemiyor" lafını duymam ya da bir şekilde bunun ima edilmesi oldu. İlk aylarda bunu çok kötü bir densizlik olarak görüyordum. Çoğunda içim cızzz ettiriyordu, hatta hatta "size ne yahu" diye bağırasım geliyordu. Herkesin bebek polisi gibi davranmasına illet oluyorum ne yalan söyleyeyim.
Sonra gittim mavi lens aldım bir ara. Sırf şu illet olduğum cümleleri duymamak için. Çünkü kim mavi gözlü diye sorulunca "benim amcalarım, babannem, dedem..." diye hesap vermekten de gına gelmişti. Sonra sonra biraz alıştım gibi espriye vuruyorum bazen, bazen çok gülüyorum.Aslında bana çok benziyor Ata. İnsanlar dümdüz düşündükleri ve dikkatsiz oldukları için renklere takılıp kalıyorlar bence! :))) Sinirden gülüyorum şu an.
Hergün yolumuzu kesip Ata' yı sevenlere hesap veriyoruz, şu maviş, baba sarışın, yok anneye benzemiyor, bilmem ne bilmem ne...En fenası geçen gün oldu :))) Taksiye bindik, taksici bir müddet Ata ile beni inceledi, sonra Çağatay' a baktı :))) Ata' yı sevdi filan... Sonra;
- "Abi çocuk ikinizden de değil ama di mi" dedi Çağatay 'a :)))))))))) Ona neyse?????
-"Niye böyle dediniz" diye sorunca,
-"Yenge valla size hiç benzetemedim, olsa olsa bir başka anne yada babadan olabilir diye düşündüm" dedi. Adama bak, sanane be adam, ben senin secereni inceliyor muyum, kimdensin, neredensin!!!
-"Tanıştırayım, yanınızda oturan bey babası, arkanızda oturan kadın ise anası, siz renklere değil, desene bakın, annesinin ayyyyynısı" dedim. Ekledim;
-"Şoför bey, bunu bir önceki sene duymuş olsaydım mahkemelik olurduk sanırım sizinle. Çünkü bu kadar ileriye giden hiç olmamıştı".
-Şoför: tssssssssss
Ama yine de aklıma geldikçe bir tarafım cız bız oluyor işte. Ne demek ya! Hiç tanımadığım insanların bu kadar da ileri gidip oğlumla olan gizli bağıma dadanmalarına dayanamıyorum. Zaten aylarca Çağatay'a çok benziyor nağmelerini sıkça dinledim. Onadan da gına geldi. Sen 9 ay karnında taşı, özene bezene büyüt, etrafındakiler bir gıdımını bile annesine benzetemesin veya benzediğini görmek istemesin Nedense????????????? "Bir de sana hiç benzemiyor" gibi gerzekçe bir yargı renk farkından dolayı eklenince , eeh müsadeyle, bana da arada geliyorlar yani! O bana benzemiyorsa ben de ona benzerim deyip barbie sarısı saçlar ve lens mavisi gözlerle çıkmayayım sokağa! Bu kadar da yorum yapmayın be kardeşim! Allah alllaaaaaah :))))
Sona doğru asabiyet yaptım belki ama öyle. Uyuz oluyorum.Gıcık oluyorum. Sinir oluyorum. Geçmiş fotoğraflarına bakıyorum. Ohhhooooo aynı ben, babaya şöyle bir benziyor. Tek farkımız renklerimiz.
Farkedemeyenin eline sözlük, gözüne gözlük lazım!
Oh be!
Haydi görüşürüz :)))
Kuzen bir ara, "mavi lens alıp saçlarımı sarıya boyatacağım, yeter" demişti. Amanın, ne üzülmüştüm o haline. İçin için dert etmiştim kızının ona benzememesini, benzetilememesini. Anne olarak çok çabuk incindiğini gördükçe üzülmeden edememiştim.
Öyle üzülmüşüm ki aynısını şimdi ben yaşıyorum, hahahahahaa. Güldüğüme bakmayın, çok zor bir durum bu aslında... Buradaki fotoğrafa bakarsanız Ata' nın nasıl da sarı annesinin ise aksine nasıl da koyu renkli olduğunu göreceksiniz.
Bize bakıp bakıp ana-oğul olduğumuzu anlayamayanların tepkileri ise şöyle:
(Uzun bir müddet süzdükten sonra,duraksayarak) -Annesi misiniz?
-Siz nesi oluyorsunuz?
-Bakıcısı mısınız?
-Annesisiniz galiba, hiç benzemiyorsunuz.
-Baba mı sarışın?
-Ailede kim var mavi gözlü?
-Bebek sizin mi?
-Baba sarışın sanırım...
-Size hiç benzemiyor.
..ve daha niceleri. En başında ÇAğatay'a çok bzeniyordu Ata. Arkadaşım Ayşegül söyledi, o da biz belgesel de izlemiş, bebekler ilk 1 yıl babalarına çok benzermiş. Doğanın bir gereği herhalde. İşte Ata da klonlanmış gibi benziyordu. Ama sapsarı ve maviş olunca kimse şıp diye benzetemedi Ata'yı. En fecisi ben siyah saçlı olunca yapılan pek çok yorumda "siz hiç benzemiyor" lafını duymam ya da bir şekilde bunun ima edilmesi oldu. İlk aylarda bunu çok kötü bir densizlik olarak görüyordum. Çoğunda içim cızzz ettiriyordu, hatta hatta "size ne yahu" diye bağırasım geliyordu. Herkesin bebek polisi gibi davranmasına illet oluyorum ne yalan söyleyeyim.
Sonra gittim mavi lens aldım bir ara. Sırf şu illet olduğum cümleleri duymamak için. Çünkü kim mavi gözlü diye sorulunca "benim amcalarım, babannem, dedem..." diye hesap vermekten de gına gelmişti. Sonra sonra biraz alıştım gibi espriye vuruyorum bazen, bazen çok gülüyorum.Aslında bana çok benziyor Ata. İnsanlar dümdüz düşündükleri ve dikkatsiz oldukları için renklere takılıp kalıyorlar bence! :))) Sinirden gülüyorum şu an.
Hergün yolumuzu kesip Ata' yı sevenlere hesap veriyoruz, şu maviş, baba sarışın, yok anneye benzemiyor, bilmem ne bilmem ne...En fenası geçen gün oldu :))) Taksiye bindik, taksici bir müddet Ata ile beni inceledi, sonra Çağatay' a baktı :))) Ata' yı sevdi filan... Sonra;
- "Abi çocuk ikinizden de değil ama di mi" dedi Çağatay 'a :)))))))))) Ona neyse?????
-"Niye böyle dediniz" diye sorunca,
-"Yenge valla size hiç benzetemedim, olsa olsa bir başka anne yada babadan olabilir diye düşündüm" dedi. Adama bak, sanane be adam, ben senin secereni inceliyor muyum, kimdensin, neredensin!!!
-"Tanıştırayım, yanınızda oturan bey babası, arkanızda oturan kadın ise anası, siz renklere değil, desene bakın, annesinin ayyyyynısı" dedim. Ekledim;
-"Şoför bey, bunu bir önceki sene duymuş olsaydım mahkemelik olurduk sanırım sizinle. Çünkü bu kadar ileriye giden hiç olmamıştı".
-Şoför: tssssssssss
Ama yine de aklıma geldikçe bir tarafım cız bız oluyor işte. Ne demek ya! Hiç tanımadığım insanların bu kadar da ileri gidip oğlumla olan gizli bağıma dadanmalarına dayanamıyorum. Zaten aylarca Çağatay'a çok benziyor nağmelerini sıkça dinledim. Onadan da gına geldi. Sen 9 ay karnında taşı, özene bezene büyüt, etrafındakiler bir gıdımını bile annesine benzetemesin veya benzediğini görmek istemesin Nedense????????????? "Bir de sana hiç benzemiyor" gibi gerzekçe bir yargı renk farkından dolayı eklenince , eeh müsadeyle, bana da arada geliyorlar yani! O bana benzemiyorsa ben de ona benzerim deyip barbie sarısı saçlar ve lens mavisi gözlerle çıkmayayım sokağa! Bu kadar da yorum yapmayın be kardeşim! Allah alllaaaaaah :))))
Sona doğru asabiyet yaptım belki ama öyle. Uyuz oluyorum.Gıcık oluyorum. Sinir oluyorum. Geçmiş fotoğraflarına bakıyorum. Ohhhooooo aynı ben, babaya şöyle bir benziyor. Tek farkımız renklerimiz.
Farkedemeyenin eline sözlük, gözüne gözlük lazım!
Oh be!
Haydi görüşürüz :)))
9 Şubat 2011 Çarşamba
Tweet
Ata 17 Aylık
Ata 17 aylık oldu bugün.
Anne sütüne devam ve tabi duvarları alabildiğine karalamaya da. Sonracığıma inek sütünü reddetmeye de devam alabildiğine. Yumurtayı şekilden şekle sokup, "aaa, ne cici mama, hadi yiyelim" demeye de...
Sosyalleşme rekoru kırdık bu ay. Hergün bir arkadaş ziyaretinde ya da sokaklardaydık. Garsona "bu çaa" (çay) diyerek bizi gülmekten kırıp geçiren, yolda giden arabalara "baa baa" ( Türkçe güle güle demeye kıran mı girdi yavrum ya!!! :( neyse...) diyen, sarışın hanımların albeniside sıkça kapılıp hoooooop diye kucaklarına atlayan, çantamda bir kepçe, bir kamyon, bir de Ferrari' yle gezme lüksü yaşatan, kafasına göre evin içinde saklanan, kaybolan, bulmayınca bozulan, evin tamamını kendine tahsis ettirip yatak odasında bir köşeyi bize ayıran, bulaşık makinesinin içine girmeyi, çamaşır makinesini defalarca çalıştırmayı deneyip başaran, spagetti ve pilavı elleriyle yemeyi seven, bardağındaki suyu bitirmeye ramak kala elini sokup muzırca gülen, her defasında bezine bakıp kakasına "cici" diyen, günde 648 defa anne ve baba diyen, bir o kadar da "amini" yani "al beni" diyen, her defasında kucağıma alırken öptüğüm, saçlarını elimle düzelttiğim, poposunu yıkarken, yüzünü silerken, banyosunu yaptırırken beraber ıslandığım, vinç, kepçe vblere bakmaktan garip bir sevinç duymayı öğrendiğim, kedilerin dostu, kuşların hamisi, evimizin neşesi, hayatımın anlamı, canımın içi, kalbimin tam ortası, güzel yüzlü, güzel bakışlı, kibar gülüşlü, yakışıklı, sarışın, mavi gözlü oğluma, Ata'cığıma "hayatıma her an kattığı güzellikler için" sonsuza kadar teşekkür ederim
İyi ki varsın yavrum.
Sana aşık olan annen Aylin
Anne sütüne devam ve tabi duvarları alabildiğine karalamaya da. Sonracığıma inek sütünü reddetmeye de devam alabildiğine. Yumurtayı şekilden şekle sokup, "aaa, ne cici mama, hadi yiyelim" demeye de...
Sosyalleşme rekoru kırdık bu ay. Hergün bir arkadaş ziyaretinde ya da sokaklardaydık. Garsona "bu çaa" (çay) diyerek bizi gülmekten kırıp geçiren, yolda giden arabalara "baa baa" ( Türkçe güle güle demeye kıran mı girdi yavrum ya!!! :( neyse...) diyen, sarışın hanımların albeniside sıkça kapılıp hoooooop diye kucaklarına atlayan, çantamda bir kepçe, bir kamyon, bir de Ferrari' yle gezme lüksü yaşatan, kafasına göre evin içinde saklanan, kaybolan, bulmayınca bozulan, evin tamamını kendine tahsis ettirip yatak odasında bir köşeyi bize ayıran, bulaşık makinesinin içine girmeyi, çamaşır makinesini defalarca çalıştırmayı deneyip başaran, spagetti ve pilavı elleriyle yemeyi seven, bardağındaki suyu bitirmeye ramak kala elini sokup muzırca gülen, her defasında bezine bakıp kakasına "cici" diyen, günde 648 defa anne ve baba diyen, bir o kadar da "amini" yani "al beni" diyen, her defasında kucağıma alırken öptüğüm, saçlarını elimle düzelttiğim, poposunu yıkarken, yüzünü silerken, banyosunu yaptırırken beraber ıslandığım, vinç, kepçe vblere bakmaktan garip bir sevinç duymayı öğrendiğim, kedilerin dostu, kuşların hamisi, evimizin neşesi, hayatımın anlamı, canımın içi, kalbimin tam ortası, güzel yüzlü, güzel bakışlı, kibar gülüşlü, yakışıklı, sarışın, mavi gözlü oğluma, Ata'cığıma "hayatıma her an kattığı güzellikler için" sonsuza kadar teşekkür ederim
İyi ki varsın yavrum.
Sana aşık olan annen Aylin
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)